Προσοχή στις απομιμήσεις

Το ξύλινο πάτωμα απαιτεί ειδικά ξύλα. Πρέπει να είναι σκληρά, ανθεκτικά στην υγρασία, να έχουν ήπια μηχανική συμπεριφορά (συστολή - διαστολή). Τα ενδεδειγμένα ξύλα είναι κατά κανόνα ακριβότερα από τα υπόλοιπα. Έτσι, συχνά κάποιοι έμποροι καταφέυγουν σε απομιμήσεις γνωστών και διάσημων ξύλων, προκειμένου να ρίξουν το κόστος. Δυστυχώς, είναι πάρα πολύ δύσκολο, ακόμη και για έναν έμπειρο πατωματζή, να ξεχωρίσει το αυθεντικό από την απομίμηση. Συνήθως μπορούμε να το καταλάβουμε εκ του αποτελέσματος, όταν πια έχει τοποθετηθεί.
Για να μπορούμε να ξέρουμε αν το ξύλο που μας φέρανε είναι αυτό που παραγγείλαμε, θα πρέπει να ακολουθούμε μερικούς βασικούς κανόνες:

• Συμβουλευόμαστε, αν μπορούμε, κάποιον πατωματζή, ανεξάρτητο από τον έμπορο.
• Κάνουμε έρευνα αγοράς και είμαστε επιφυλακτικοί όταν η τιμή αποκλίνει πολύ από τον μέσο όρο.
• Όταν παραλαμβάνουμε τα ξύλα προσέχουμε να έχουν σόκορα (αρσενικό - θηλυκό στο κόντρα) και ραμποτάρισμα στην κάτω όψη. Αυτά τα δύο δεν προσθέτουν τίποτα ουσιαστικό στο πάτωμα. Ωστόσο, η έλλειψή τους σημαίνει σχεδόν πάντα παρουσία υγρασίας στο ξύλο.
  Το μόνο πάτωμα που δεν φέρει ραμποτάρισμα και σόκορα είναι το Λαμπ Παρκέ.
• Επιπλέον, μπορούμε να ζυγίσουμε δειγματοληπτικά όμμοιες σανίδες. Αν αποκλίνει το βάρος περισσότερο από 15%, (πράγμα που σημαίνει διαφορετικό ειδικό βάρος) κατά πάσα πιθανότητα τα ξύλα μας περιέχουν και περιοχές του κορμού που δεν πρέπει, ή έχουν υποστεί την τελική τους επεξεργασία, όντας ακόμη υγρά.
  

Ορισμένες κλασικές απομιμήσεις:

• Δρυς Αμερικής φαρδύβενη.
  Το κλασικό αυτό ξύλινο πάτωμα προέρχεται από την περιοχή των Μεγάλων Λιμνών στα σύνορα ΗΠΑ-Καναδά και έχει ένα ελαφρώς κοκκινωπό χρώμα, σε αντίθεση με όλα τα άλλα δρύινα ξύλα (Ευρώπης και Αμερικής) που έχουν υπόλευκο, κιτρινωπό χρώμα.
  Στην Αμερική μάλιστα η μία ονομάζεται Κόκκινη Δρυς και η άλλη Λευκή ή κίτρινη Δρυς. Ωστόσο, μια ποικιλία ευρωπαϊκής δρυός, που δεν κάνει για πάτωμα, έχει τις ίδιες ακριβώς μορφολογικές ιδιότητες. Πρόκειται για την δρυ την κηρρί (λατ. Quercus cerris), γνωστή και με τις ονομασίες "τσέρο" και "ρουπάκι". Το πρόβλημά της είναι πως δύσκολα αποβάλλει την υγρασία. Φυσικά η τιμή της είναι πολύ μικρότερη από την Αμερικανική δρυ.
• Δρυς Αμερικής Ισόβενη.
  Μια άλλη κλασική απομίμηση της Αμερικανικής δρυός (στην ισόβενη εκδοχή της) είναι ένα είδος Ευκάλυπτου από την Ωκεανία. Κυκοφορεί ως Δρυς Τασμανίας (TAS OAK) ή HARD WOOD.
  Είναι δύσκολη στην επεξεργασία, την τοποθέτηση και το λουστράρισμα, όμως δεν είναι απολύτως απαγορευτική ηχρήση της. Απεναντίας, αν είναι σωστά επεξεργασμένη, ενδείκνυται για χώρους που ακολουθούν μινιμαλιστική διακόσμηση. Δυστυχώς στην χώρα μας κυκλοφορεί μια μεγάλη παρτίδα αυτού του ξύλου, από σανίδες διαλογής. Οι σανίδες αυτής της συγκεκριμένης παρτίδας φέρουν μια χαρακτηριστική μαύρη βένα (σαν σαπίλα), έχουν πάρα πολλή υγρασία και παρουσιάζουν μεγάλλη ανομοιογένεια στο ειδικό τους βάρος.
  Η παρτίδα αυτή ευθύνεται και για το κακό όνομα που έχει αποκτήσει η Δρύς Τασμανίας στην ελληνική αγορά.
• Σφένδαμος.
  Εξαιρετικό λευκό ξύλο, που χρησιμοποιείται κυρίως για μουσικά όργανα και έπιπλα, αλλά συχνά επιλέγεται και για πατώματα, όταν θέλουμε πιο ανοιχτό χρώμα.
  Πολύ καλή απομίμηση του Σφενδάμου είναι ο Γαύρος, που φύεται κατά κόρον στην Βαλκανική και χρησιμοποιείται κυρίως για ξυλοκάρβουνο. Η χρήση του στο πάτωμα, αν και δεν είναι απαγορευτική, δεν συνιστάται.
• Αφρικανικά ξύλα.
  Αναφερόμαστε κυρίως στα Ντουσιέ και Ιρόκο. Εξαιρετικά σκουρόχρωμα και πολύ σκληρά ξύλα από την Κεντρική Αφρική.
  Απομιμήσεις τους φύονται σε όλην την διακεκαυμένη ζώνη, κυρίως δε στην περιοχή του Αμαζόνιου και στην Ινδονησία. Είναι πάμφθηνες και τις περισσότερες φορές ακατάλληλες για πάτωμα.